μουσικα νεα

[μουσικα νεα][bsummary]

διαφορα αρθρα

[διαφορα αρθρα][bsummary]

αθλητικα

[αθλητικα][bsummary]

Η «άγνωστη» κόμισσα της Κέρκυρας



Ο αδελφός της Βλαχοπούλου μιλά στην «Espresso»: Για μας η Ρένα υπήρξε και μάνα και πατέρας

❱❱ Ο αδελφός της Βλαχοπούλου, Σπύρος, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές από τη ζωή της «Κόμισσας της Κέρκυρας»
Από τον 
ΝΙΚΟ ΝΙΚΟΛΙΖΑ
Αγνωστες πτυχές από τη ζωή της αξέχαστης Ρένας Βλαχοπούλου φέρνει στο φως της δημοσιότητας ένας από τους πιο δικούς της ανθρώπους.
Ο τέταρτος κατά σειρά αδελφός της σπουδαίας ηθοποιού Σπύρος Βλαχόπουλος ξεφυλλίζει το άλμπουμ των αναμνήσεών του και μιλά αποκλειστικά στην «Espresso»για τη δική του Ρένα! Αναφέρεται στους έρωτες και στους γάμους της, στη φήμη που την ακολουθούσε ότι ήταν τσιγκούνα και στη βοήθεια που είχε προσφέρει στον Χρόνη Εξαρχάκο όταν εκείνος αρρώστησε από καρκίνο, ενώ αποκαλύπτει πώς αντέδρασε η σταρ της «χρυσής» εποχής του ελληνικού κινηματογράφου όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο των γονιών τους το 1940 και πώς γλίτωσε η ίδια από θαύμα σε έναν βομβαρδισμό.
Ο κυρ Σπύρος, όπως τον αποκαλούν, είναι ο τελευταίος από τα αδέλφια που είναι εν ζωή και μένει στην Ελλάδα. «Ο μικρότερος αδελφός μου ζει στην Αμερική εδώ και πολλά χρόνια. Τα υπόλοιπα έξι αδέλφια μας έχουν πεθάνει» λέει συγκινημένος. Η οικογένεια Βλαχοπούλου, με καταγωγή από την Κέρκυρα, θεωρούνταν από τις σπουδαιότερες του νησιού των Φαιάκων, με μεγάλη περιουσία σε γη και όχι μόνο. «Η οικογένειά μας είχε τεράστιες εκτάσεις, τις οποίες οι γονείς μου είχαν δώσει σε ακτήμονες για να τις καλλιεργούν. Οταν βομβαρδίστηκε το σπίτι μας και σκοτώθηκαν οι γονείς μας, εμείς ήμασταν μικρά παιδιά και δεν γνωρίζαμε από περιουσιακά στοιχεία. Ετσι με χρησικτησία όλη μας η περιουσία διαμελίστηκε και εμείς δεν διεκδικήσαμε τίποτα και ποτέ» μας λέει ο 89χρoνος Σπύρος Βλαχόπουλος, ο οποίος μας υποδέχτηκε στο σπίτι όπου μένει με τη σύζυγό του στο Κοντόπευκο Χαλανδρίου.
Στο σαλόνι του δεσπόζουν φωτογραφίες τόσο της αδελφής του όσο και της κόρης του, την οποία βάφτισε η Ρένα Βλαχοπούλου και μάλιστα της έδωσε και το όνομά της. «Για να μείνει πίσω το όνομα» του είχε πει πριν από περίπου 35 χρόνια στη διάρκεια του μυστηρίου. Αλλοτε σκουπίζει τα δάκρυά του, άλλοτε νοσταλγεί, άλλοτε μονολογεί. «Οι γονείς μας ήταν σπουδαίοι άνθρωποι. Ο μπαμπάς μου, ο Ιωάννης, ήταν κορυφαίος αρχιτέκτονας και διακεκριμένος ζωγράφος στο νησί, ενώ η μαμά Καλλιόπη ήταν νοικοκυρά. Η οικογένεια απέκτησε οκτώ παιδιά. Εγώ και η Ρένα είχαμε έξι χρόνια διαφορά. Η Ρένα ήταν γεννημένη το 1923 κι εγώ το 1929».
Ο βομβαρδισμός του σπιτιού τους
Την 1η Νοεμβρίου 1940 οι Ιταλοί βομβάρδισαν την Κέρκυρα. Ενα από τα σπίτια που διαλύθηκαν ολοσχερώς ήταν και της οικογένειας Βλαχοπούλου. «Στον πόλεμο περάσαμε μεγάλα δράματα. Επεσε βόμβα στο σπίτι μας και έτσι σκοτώθηκαν οι γονείς μας. Το σπίτι διαλύθηκε μέχρι και το υπόγειο. Εγώ με τον αδελφό μου τον Μίμη βρισκόμασταν κάτω από ένα κρεβάτι. Θυμάμαι πυκνούς καπνούς μαζί με σκόνη από τα συντρίμμια να έχουν σκεπάσει τα πάντα. Κρατούσα τον αδελφό μου, που ήταν κουλουριασμένος ανάμεσα στα πόδια μου σαν φίδι. Μετά από περίπου δύο ώρες που έπεσε η βόμβα αρχίσαμε να ψάχνουμε να βρούμε τι είχε συμβεί. Ηταν παντού σκοτάδι. Και εμείς τραυματισμένα ψάχναμε τους γονείς μας που είχαν ήδη σκοτωθεί. Κάποια στιγμή είδαμε λίγο φως και, όπως σερνόμουν εγώ πρώτος, εκείνος με κρατούσε από το πόδι, για να τον βγάλω έξω από όλη αυτή τη λαίλαπα. Τον πήρα αγκαλιά και μέσα στα συντρίμμια των δρόμων που είχε αφήσει η βόμβα ψάχναμε να βρούμε έναν δικό μας, ένα στήριγμα. Τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας, τα τρία κορίτσια (Ρένα, Μαρίνα, Αννα), βρίσκονταν στην Αθήνα, ο μεγάλος μας αδελφός ήταν ναύτης. Και πηγαίναμε από ορφανοτροφείο σε ορφανοτροφείο μέχρι να δούμε πώς θα ζήσουμε». Τα μάτια του υπερήλικα άντρα είναι γεμάτα δάκρυα. Οπως αφηγείται, η Ρένα, που είχε ήδη ξεκινήσει καριέρα στην Αθήνα, ήταν η μόνη τους σωτηρία. «Για εμάς η Ρένα υπήρξε και μάνα και πατέρας μαζί. Εκείνη μας βοήθησε να ορθοποδίσουμε και να σπουδάσουμε».
Τον ρωτάμε πώς αντέδρασε εκείνη όταν ενημερώθηκε για τον θάνατο των γονιών τους. «Βρισκόταν πάνω στη σκηνή του θεάτρου “Μακέδος”, στην οδό Θεμιστοκλέους της Αθήνας, όταν έμαθε το δυσάρεστο νέο. Οπως έπαιζε, κάποιος της φώναξε στα παρασκήνια για τον βομβαρδισμό και όσα ακολούθησαν. Αργότερα, εκείνη μου είπε ότι συνέχισε να παίζει στο έργο. Μόλις τελείωσε η παράσταση και χαιρέτησε το κοινό, μπήκε στο καμαρίνι της και κατέρρευσε από το κλάμα».

Δεν υπάρχουν σχόλια: